Trenerzy reprezentacji Holandii

Historia reprezentacji Holandii rozpoczęła się w 1905 roku, pierwszy trener pojawia się jednak dopiero 3 lata później. Kiedy Holendrzy dostali solidne lanie od Anglików (12:2) pod koniec 1907 roku, w prasie holenderskiej pojawiły się żądania powołania stałego trenera. Niektórzy dziennikarze przyznawali, że ta osoba musi być bardziej nauczycielem, niż trenerem. Piłka nożna w Holandii dopiero raczkowała i najlepszym rozwiązaniem było sprowadzenie trenera z Anglii - ojczyzny futbolu. We wrześniu 1908 roku przybył więc Edgar Chadwick. Pod jego kierownictwem Holendrzy wystąpili na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie w 1908 roku, gdzie zajęli 3 miejsce. Chociaż Chadwick był oficjalnie trenerem aż do 1914 roku, to nie na wszystkich meczach w tym okresie, siedział na ławce. Swoje interesy prowadził nadal w Anglii i nie zawsze znajdował czas na swe "płatne hobby". W takich przypadkach zastępowali go: Jimmy Hogan, Fred Warburton, Tom Bradshaw i John Hunter.

Dopiero w 1927 roku Federacja wprowadziła stałą pensję. Pierwszym, który ją pobierał był Anglik, Bob Glendenning. Aż do 1957 roku stanowisko trenera nie było wcale tak ważne, jak dzisiaj. Był on tylko członkiem (wcale nie najważniejszym) sztabu szkoleniowego KNVB. Kolegialny organ nosił różne nazwy: w latach 1905-1926 Holenderski Komitet Jedenastu (NEC); póżniej, do 1931 roku, Komitet Techniczny (TC); w latach 1931-1957 jego nazwa brzmiała Komitet Wyboru (KC). Organ ten, nie tylko powoływał piłkarzy na mecze międzynarodowe, ale także odpowiadał za "całościową opiekę i przygotowania reprezentacji narodowej, jak również podnoszenie ogólnego poziomu wyszkolenia piłkarzy w Holandii i znaczenia futbolu".

Praktykę tę przerwał dopiero węgierski trener Elek Schwartz, mówiąc "Ja ustawiam drużynę, ja znam piłkarzy, ja jestem Komitetem Wyboru". Kiedy na kilka dni przed meczem Holandia - Luksemburg ujawnił skład reprezentacji w wywiadzie radiowym, natychmiast został wezwany przed oblicze Komitetu Wyboru. "Czego się po nas spodziewasz?" - usłyszał od zdenerwowanych członków Komitetu. Wujek Elek jak go nazywano w Holandii odpowiedział w z właściwym sobie poczuciem humoru: "Proszę o filiżankę kawy". Uparty Węgier dopiął swego. Odzyskanie samodzielności i wprowadzenie profesjonalnego statusu piłkarzy w Holandii pozwoliło na szybki wzrost poziomu i w ciągu 13 lat uczyniło Holandię futbolowym mocarstwem.
Od kilkunastu lat holenderską myśl szkoleniową uznaje się w świecie za najskuteczniejszą. Świadczy o tym, choćby liczba holenderskich szkoleniowców pracujących za granicą.